Gedicht: Intensive care

Menno Wigman, dichter die zijn hele leven een bijzondere belangstelling had voor de dood, dichtte in de bundel die zijn laatste zou worden over het bijna-sterven. Wat is hier mooi aan? De echtheid van de ervaring. Niets zalvend afgeleid of toegedekt. Menno Wigman overleed op 1 februari aan een hartkwaal. Hij werd 51 jaar. Als …

Gedicht: Tijd – voor Allerzielen

Dit gedicht werd voorgelezen door een weduwe in een uitvaart die ik verzorgde. Met haar man had ze veel gewandeld en het wandelen was een belangrijk thema in de uitvaart. Na het voorlezen zette zij de wandelschoenen van haar overleden man op zijn kist. Een sterk, en tegelijk schrijnend kwetsbaar gebaar. Afscheid van hun wandelingen, …

Gedicht: Zo zal ik je noemen

Zo zal ik je noemen, zo zal ik je noemen met een naam, die ik nog kleuren moet, een naam, die, denk ik, nooit een bijklank van vergeten heeft gehad, begeerlijk, bedoel ik, zuiders en mediaevaal, lichamelijk maar eeuwig, eeuwig, zonder einde, zonder einde, zonder einde, zo zal ik je noemen, argeloos, zo zal ik …

Gedicht: Misschien moet ik voortaan

Wat is hier mooi aan? Het zoekende, tastende. De zekerheid dat de verloren geliefde er nog is. Wat anderen ook zeggen over je woorden, wat anderen ook voorschrijven. Dit is een gedicht over missen en proberen verder te leven, de verloren geliefde anders vast te houden. Leven ‘met-zonder’. Misschien moet ik voortaan met lege plekken …

Gedicht: Aarde

Dit gedicht komt uit een bundel Sonnetten van de kleine waanzin, geschreven door Hans Andreus toen hij kanker had en wist dat hij dat niet zou overleven. In het gedicht herken ik de overgave aan de gang van het leven. Meebuigen met de storm die zijn lichaam verwoest en ziek durven zijn, weten dat de …

Gedicht: ik ben niet bang

wat is hier mooi aan? De alledaagsheid. De dood is hier niet angstaanjagend. Integendeel, de witte dieren die er volgens de Ik bij horen, lopen door het veld en dat zal alles zijn. Een onopvallend, terloops einde. En een beetje pastoraal. Ik kan me voorstellen dat het je troost als een dierbare dementie krijgt. Onbereikbaar …

Gedicht: Rouwtijd

Een gedicht voor achterblijvers die de pijn van het gemis willen doorleven. Het kan niet anders. Zij is dood, zij is weg. Ze wordt verschrikkelijk gemist. Maar liever de kou van de eenzaamheid dan de doodsgeur die in huis hing. De achterblijver wil de waarheid onder ogen zien. Maar dat is niet alles. Degene die …

Gedicht: Alleen

Een gedicht over eenzaamheid. Alleen: een dreigend woord. Een dodelijk woord. ALLEEN (Keltisch) De tafel en het bed zeggen: alleen. De donkere kleren aan de muur: alleen. Om huis en stallen sluipt het woord – een moordenaar die men het mes hoort wetten op de steen. Ida G.M. Gerhardt Uit: Verzamelde gedichten. Athenaeum, Polak en …

Gedicht: De Dood

Wat is hier mooi aan? Het alledaagse. Voor mij is dit gedicht een antwoord op het overbekende ‘Insomnia’ van Bloem: “Denkend aan de dood kan ik niet slapen, en niet slapend denk ik aan de dood” dat ik vrij pathetisch vind. Over de onontkoombare loop van het leven kun je ook anders schrijven. Zoals Patty …

Gedicht: Tot besluit

Wat is hier mooi aan? De roemloze gewoonheid. Veroordeeld tot de Vinexwijk en tot de snuggere hoop die het leven daar leefbaar moet houden. Er is geen ontsnappen meer aan, zelfs niet met poëzie. Wie zegt dat we bestaan? In het gedicht is het nog ‘inkt van niks’. Nu maken de meeste mensen thuis scans …