Zullen we over de dood praten?

Mijn zus en ik bespreken een gebeurtenis uit onze jeugd. Mijn dochter vraagt: “En wat deed ik toen?” “Jij was er nog niet.” antwoord ik. Mijn dochter staat stokstijf stil. In haar ogen gaapt de afgrond van het niet-zijn. “Echt niet?”
“Echt niet.”
Ze stampvoet. “Welles. Ik was er ALTÍJD al!”
Ze is ontroostbaar en onbenaderbaar. Ze wil niet op schoot.

Ze wil er niet aan, het besef dat er een tijd is geweest waarin zij er niet was. Dat er ooit geen sprake van haar was. Dat zij niet actief deel had aan verhalen van vóór haar geboorte, en van vóór haar geboorte in de taal. Dat haar verhaal pas vijf jaar duurt. Beledigend kort voor iemand die er altijd al was.

“Kom” zeg ik. “Mag je helpen tafeldekken.”
Het is de beste troost. Het leven hervatten, vaste gewoonten volgen.
Ingebed zijn in het bestaan: ´En houd uw huis in stand, gelijk altijd.

’s Avonds lijkt ze het vergeten te zijn. Maar in de dagen daarna komt ze er vaak op terug. Ik probeer haar uit te leggen dat ze een keer geboren is en een keer zal sterven. Dat we allemaal een keer zullen sterven.

Tafeldekken wordt het moment van praten over de grote vragen van het leven. Daarna hebben we het vaak over de dood. Hij wordt langzaam maar zeker een vertrouwde gast aan tafel.
Nooit had ik verwacht dat zo’n incident het begin zou worden van haar ontdekkingstocht naar de dood. Maar het is zo.

Voor ons is het geen vraag: zullen we het over de dood hebben?
Het gebeurt gewoon. Terloops en vanzelf. De vragen zijn meestal anders, maar ze gaan over hetzelfde. Over de dood en het leven.

Vandaag start de campagne “Zullen we het over de dood hebben?” van Bureau Morbidee.
Wil je eraan meedoen? stuur dan een mail aan bureaumorbidee@gmail.com.

Comments are closed.

One Response

  1. Margreet Bosveld-Eriks says:

    Hai Carola,

    Wat een mooi geschreven stukje. Hoop dat alles goed gaat met je. Maar zo te zien (en te lezen op Facebook) ben je heel goed bezig.

    Het is alweer een tijdje geleden, maar ik denk nog steeds met plezier terug aan onze samenwerking in het hospice.
    Ik wens je alle goeds voor nu en in de toekomst.

    Lieve groet,
    Margreet