Gedicht: Um Mitternacht hab’ ich gewacht

Midden in de nacht heb ik gewaakt. Een herinnering aan Goede Vrijdag. Jezus die waakt en bidt, terwijl zijn leerlingen in een bodemloze slaap zijn gevallen. De hemel is leeg. Geen antwoord.

Hier is de ik alleen wakker tussen mensen die niets meer omringen.
Wat is hier mooi aan? Als er al iets mooi aan is, dan het herkenbare begin. De richtingloosheid. Of je nu droomt of niet, of niets anders doet dan dromen, waar leidt het allemaal toe? De eenzaamheid van de wakende ik. Er is geen troost. Er is leegte, stilte, incompleet of gehavend. Oud van het leegtes vullen, dravend van verlies naar verloren.

Herkenbaar voor wie werkt met mensen aan het einde van hun leven; en misschien ook aan het einde van hun leven zoals-ze-waren, uitgewist door dementie.

Maar net als in het originele gedicht komt er een kentering. De aandacht gaat naar iets anders. Dit-nu-hier. Daar komt de moed om een nieuwe duurzame werkelijkheid te buigen.

Um Mitternacht hab’ ich gewacht

Elke nacht omringd door mensen
die niets meer omringen
dromen van wie niet meer dromen
of niets doen dan dat

dient ouderdom om al die leegtes
toch weer te vullen dravend
van verlies naar verloren
niet meer
incompleet of gehavend
om tenslotte een stilte te horen
die toonloos kan zingen?

of door van verleden
een heden te maken
door het ontastbare aan te raken
vergane dingen mensen tijd
terug te buigen tot nieuwe
duurzame werkelijkheid.

Ellen Warmond
Uit: Kaalslag
Querido, Amsterdam, 1999

De originele tekst van Um Mitternacht hab’ ich gewacht vind je hier.

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie