Three billboards outside Ebbing, Missouri

Drie grote billboards schreeuwen de automobilisten toe langs de provinciale weg:
Raped while dying.
And still no arrests?
How come, chief Willoughby?

Neergezet een voorlopig betaald door Mildred, een vrouw die haar dochter Angela verloor. Zeven maanden na de moord is de dader nog niet opgepakt. Mildred is gehard, door huiselijk geweld, door het leven in een stad waar geweld een alledaags gegeven is. Voor de duvel niet bang en tot alles in staat om te weten wie de dood van haar dochter op zijn geweten heeft. En van plan schoon schip te maken. Zoals ze zich laat zien, niet per se binnen de grenzen van de wet.

Als je weet wat ze heeft geroepen tegen Angela voordat die woedend het huis verliet, gaapt het ravijn. Als je weet waarom Angela zo boos was (en dat weet je pas als haar ex zichzelf herpakt nadat hij Mildred een mes op de keel heeft gezet), gaapt het dieper.

Het ravijn gaapt als je Mildred bezig ziet plantenbakken met rode bloemen te vullen bij de billboards alsof het Angela’s graf is, en er een hert langskomt. Dieren zijn de enige onschuldigen in dit landschap. Het gaapt als je ziet hoe Mildred wanhopig probeert de billboards te redden als ze in brand gestoken zijn. Het gaapt als ze wraak neemt op de inertie van de politie en een stupide agent met wie ze op voet van oorlog verkeert voor het leven verminkt. Het gaapt tot de laatste scènes.

Als er zoveel is dat afleidt van rouw verwacht je niet dat er ooit ruimte komt om dat gapende gat in te kijken. Dit is geen land voor groepstherapie. Hier wordt gevochten, gevloekt en gewroken in een eindeloze kringloop. Geweld is hier niet één van de opties, maar de enige.
Wie hier een einde aan wil maken, moet nergens sentimenteel doen en heel stevig in zijn schoenen staan. Dit ravijn laat zich alleen dichten als de personages niets meer te verliezen hebben.


—–

Meer films over het verlies van een kind vind je hier.

Geef een reactie