Opruimen voor je doodgaat: tel je zegeningen

Ik heb een oudjaarstraditie. Elke oudjaarsavond laat ik alle kaarten, brieven, kindertekeningen, toegangskaartjes en concertprogramma’s van het afgelopen jaar nog eens door mijn handen gaan. Alle verhalen gaan dan door mijn hoofd. En omdat ik uit een familie kom die nog brieven schrijft en vrienden heb met jonge kinderen die zich graag uitleven in tekeningen, …

Kintsugi en de vorm van het gemis

Als ik één ding meekrijg in het gesprek met naasten na een uitvaart is het dit: rouw zet je in een isolement. Het is moeilijk om over jouw rouw te beginnen, zonder meteen een dooddoener terug te horen. En dus is er behoefte aan manieren om wel aandacht te geven aan rouw. Bij Café Doodgewoon …

Zullen we over de dood praten?

Mijn zus en ik bespreken een gebeurtenis uit onze jeugd. Mijn dochter vraagt: “En wat deed ik toen?” “Jij was er nog niet.” antwoord ik. Mijn dochter staat stokstijf stil. In haar ogen gaapt de afgrond van het niet-zijn. “Echt niet?” “Echt niet.” Ze stampvoet. “Welles. Ik was er ALTÍJD al!” Ze is ontroostbaar en …

Gedicht: het moet groeien

Een gedicht voor een ongeboren kind: Het moet groeien, van Gerrit Kouwenaar. Een kind moet groeien om tevoorschijn te komen en alles te benoemen. Wat vanzelf spreekt, zelf uitspreken. Namen geven. Het moet zich voegen in de loop van het leven. Met gewoon handen en een hoofd dat zich neerlegt. Uiteindelijk. En zo gewoon als …