Suzanna van de Hunnen

Soms valt iemand op in de stroom van mensen die me dagelijks passeert. Op straat, maar ook op internet. Soms valt iemand vaker op. Dan blijf ik kijken.
De trailer ‘een doodgewoon gesprek‘,  tips op twitter, een verwijzing naar  haar columns en haar boek Stervensdruk, en ik vond Suzanna van de Hunnen.

Ze werd bekend door haar openheid over haar ziekte, en vooral over het overwinnen van haar doodsangst. Wat een geluk dat ze columns, twitter en youtube gebruikte om haar verhaal te vertellen. Niet meer bang om te sterven, en dus volop in het leven.

Suzanna was niet langer iemand die me dagelijks passeerde. Ze werd iemand naar wie ik dagelijks benieuwd was. Ik ging haar volgen op twitter, ook al had ik haar nooit ontmoet en wist ik dat ik haar nooit zou ontmoeten. Af en toe voelde ik me een voyeur. Maar dat was niet nodig: Suzanna deelde wat ze kwijt wilde – en wat ze te vertellen had was een boeiend en inspirerend verhaal. Ik las de afleveringen van haar verhaal graag. In telkens 140 tekens kwam een moedig, ironisch, warm mens naar voren.

Hannah Arendt beschrijft hoe ons levensverhaal ontstaat als resultaat van wat we doen en zeggen. Wie ik ben en wie wij zijn wordt duidelijk in wat we doen en zeggen.  Ingebed in een heel weefsel van relaties. Elk levensverhaal een draadje in het weefsel. Maar we hechten het niet zelf af. Het laatste stukje van ons levensverhaal kunnen we immers niet meer vertellen. Dat moet een ander voor ons doen, of het nou in real life is of op internet.

Suzanna had Jessie. Jessie nam haar twitteraccount waar en hield Suzanna’s volgers op de hoogte van haar wel en toenemend wee. Pijn, benauwdheid, maar ook af en toe een running gag. De hangmat, de bezem waarmee ze weg zou vliegen. Laatste berichten over palliatieve sedatie, benauwdheid. Ook Jessie trok zich vlak voor het overlijden van Suzanna terug van twitter. De volgers begonnen goede wensen en kaarten te sturen. Meeleven kan ook virtueel, passend in het virtuele netwerk om Suzanna heen.

Een paar dagen na 10 mei 2013 kwam het overlijdensbericht. Weloverwogen na een paar dagen.

“Heel erg grote dank ook voor de afgelopen dagen en het waken hier. Wetende dat jullie zo bij Suzanna betrokken waren hebben we toch moeten besluiten om het bericht rond haar overlijden te laten wachten tot vandaag, zodat eerst familie en vrienden uit haar binnenkring geïnformeerd konden worden. Suzanna heeft veel aan jullie gehad. Dank voor het meelezen en meeleven. Liefs, Jessie”

Het was voor het eerst dat ik een uitnodiging kreeg om een tweet te sturen naar iemand die al is overleden. Met een passend doel: Suzanna tijdens haar uitvaart ‘bedelven onder de tweets’. Alsof we op haar uitvaart allemaal ons draadje hechtten aan Suzanna, en haar verhaal verder vertellen. Ik deed mee.

@SuzannavandeHunnen Je leerde me hoe je je zegeningen telt als je niet kunt slapen. 12345….zzzzz. Dankjewel. En rust zacht.

Naschrift
Een doodgewoon gesprek, een opname van het gesprek dat Gonnie Jansen met Suzanna voerde, vind je hier.

Overwegingen over nieuwe media in de uitvaart vind je hier.

Comments are closed.

One Response

  1. Elly van der Meer says:

    Carola
    Je hebt het gevoel van velen in je stukje verwoord. Ik had het niet mooier kunnen zeggen. Het is precies zoals ook ik ervaren heb. Had nooit gedacht dat via Twitter iemand die ik nog nooit gezien had (behalve bij een documentaire) zo dierbaar zou gaan vinden.
    Met respect voor Suzanna, Jessie , Carola en andere nauwbetrokkenen.

    Lieve groet Elly