Recensie van Sophie Ratcliffe: The Lost Properties of Love

Veel boeken zijn liefdesbrieven.
Misschien is dit er ook wel één.

Een liefdesbrief. Aan jou, fotograaf die het leven in een kader wilde vastleggen. Van mij, schrijver, die met een boek nieuwe werelden wil openen en levens wil veranderen. Dat is wat schrijvers doen: ze veranderen levens. Zoals Anthony Trollope die de liefde van zijn leven, Kate Field, niet kon vasthouden en haar liet voortleven in ieder vrouwelijk personage dat hij tevoorschijn schreef. Zoals Tolstoi, die voor inspiratie Trollope las en Anna Karenina modelleerde naar Kate Field. Verbroken verbindingen en mensen die op alle mogelijke manieren proberen aansluiting te vinden, als treinen op parallelle sporen.
Zoals ik, nu ik zie hoe ik net als Anna mijn privacy probeer te bewaren met een tas vol getuigen van mijn leven. Rommel als privéruimte. En ik ben onderweg in de trein.

Er is een vader dood. Mijn vader. Zijn dood voelt als een verbroken verbinding met een leven vol ordelijke indelingen die ik nog niet kon bevatten toen hij stierf. Ik was dertien en met andere dingen bezig. Tot aan de tas die na zijn dood terug moet naar zijn werkgever me liet voelen hoe belangrijk hij was. Ik heb leren leven met dit verlies. Het werd een huisdier dat ik af en toe tevoorschijn haalde om te zien hoe anderen op hem reageerden. Wat kon ik anders doen? Niemand kon mij vertellen hoe ik moest leven zonder vader.

En er is een geliefde stervende. De affaire is voorbij. Iemand van wie ik bijna hield is stervende. Jij bent stervende. Ik ga niet naar je toe. Ik hoor niet langer in jouw leven.
Ik leef in een gelukkig huwelijk-met-kinderen, mijn tas en mijn huis vol kinderspullen, tot de kinderwagen in de propvolle gang. Wie schrijft er dan naar huis over jouw gezicht?

Het laatste woord wordt nooit gezegd. Altijd is er een volgende trein. Een station vol mensen die relaties beginnen en uitmaken. En voor wie dat niet kan, bepaalt de dienstregeling van de trein dat het tijd is. Het missen kan beginnen.

Nergens in het boek staat het woord onherroepelijk. En toch dendert dat woord mee met het verhaal. Onherroepelijk, onherroepelijk, het ritme van de trein over de rails.

Steeds opnieuw probeert de schrijver de gesloten wand van de onherroepelijkheid te openen met een deur. Een affaire. Een boek. Een leeservaring. Het laatste woord wordt nooit gezegd.

Voor wie doorleest, door het dankwoord heen, langs de bronvermeldingen en de aanbevelingen om verder te lezen komt alsnog het laatste woord.

Een toewijding.
Een liefdesbrief.
Dat is wat schrijvers doen: ze veranderen levens.

Sophie Rattcliffe: The Lost Properties of Love.
Collins Publishers, Londen, 2019. ISBN 978-0-00-822590-2

Geef een reactie