Morgen ga ik naar het strand

Herdenking op het strand

Morgen ga ik naar het strand

Er was een dag dat ik besefte dat jij nooit meer terug zou komen.
Op die dag ben ik begonnen stenen te verzamelen.
Van elke wandeling die ik maakte, nam ik een steen mee.
Op die stenen heb ik woorden geschreven,
herinneringen aan al het mooie dat ik met jou beleefd heb.
Ik heb gewacht tot ik klaar was om die woorden los te laten.
Het is zover.

Morgen ga ik naar het strand.
Ik ga bij eb.
Ik neem de stenen met de woorden mee.

Eerst schrijf ik, vlak onder de vloedlijn, andere woorden in het zand.
De woorden van verdriet, de pijn, teleurstelling en woede.
Wat ik van me af wil schrijven, schrijf ik in het zand.
Ik denk dat ik dan zal huilen.

Over de woorden van de pijn leg ik de stenen met de woorden van geluk.
Alles wat mooi en goed was, alles wat ik me wil herinneren.
Wat jij voor me betekend hebt.
Wat ik van jou geleerd heb.
Waarvan we gegroeid zijn.
Wat me gelukkig maakte, hoop gaf, en vertrouwen.
Elke steen een koestering.

Ik zal nog één keer bij alle woorden stilstaan.
Stille getuigen van wat ik met jou heb meegemaakt.
Ik zal het leven ervoor bedanken.

Dan loop ik door.
Ik laat mijn woorden over aan het getij.

Als ik weer naar het strand ga, zal ik geen woord van verdriet meer tegenkomen.
De zee heeft die voor altijd uitgewist.
Maar de woorden van geluk zijn er nog, onuitwisbaar op de stenen.
Ze rollen met de getijden over de bodem van de zee.
Misschien raken ze bedekt met zeepokken,
of verstrikt in een kluwen van wier, touw en plastic afval.
Misschien wordt één van de stenen de schuilplaats van een kleine kreeft.
Mooi zou dat zijn.

Misschien geeft de zee me ooit een steen terug.
Werpt ze een steen met de golven voor mijn voeten:
Weet je nog?

Ik denk dat ik dan zal glimlachen.

Comments are closed.

3 Responses

  1. Lieve Carola, je raakt me met de beeldende wijze waarop je beschrijft hoe je dankbaar zoekend je eigen weg vindt verder te gaan op je levenspad met wat er was, is en blijven mag en hoe je daarvoor een ‘ankerpaaltje’ slaat in een intens persoonlijk ritueel. Alle Liefs, Esther