Maria Stardust

Een levensgroot doek, ver boven ooghoogte opgehangen.
Dansende sterren rond een liggend naakt: het lijkt een sterrenbeeld uit een astronomische atlas. Zo’n atlas waarin de sterrenbeelden uitgewerkt zijn, en waarin met lijntjes de bijbehorende sterren zijn verbonden.

Het doek heet Maria omdat het model Maria heet. Maar het verwijst ook naar Maria, de moeder van God. Een kosmische vrouw tussen de sterren. Langs haar buik, tussen haar benen door kijk ik in het verleden. Ergens, diep achter het schilderij, vermoed ik de oerknal.

In een film laat de schilder, Lawrence Kwakye, de ontstaansgeschiedenis van het doek zien. Laag over laag over laag. Alle sterren die ik zie zijn tevoorschijn geschraapt, alle kleuren komen uit de onderliggende lagen. Hele werelden liggen er in haar opgeslagen.

Wat voor kosmische moeder is zij? Niet de onverschillige oermoeder van Goldmund, maar ook niet de serene moedermaagd die in de verste verte niet weet waar de kinderen vandaan komen. Daarvoor is Maria Stardust te levendig, haar houding te sensueel. Eerder staat ze voor de levenskracht die zich een weg baant door generaties vrouwen heen. Vrouwen die moeder worden door die oerkracht. Niet moeders bij voorbaat, moeders uit roeping of moeders uit bestemming. Vrouwen die moeders worden nadat ze die kracht hebben ondergaan. Of toegelaten. Wie zal het zeggen.

Maria Stardust is een sterrenstelsel op zichzelf.
Meer van de schilder vind je hier.

Comments are closed.