Iets dat er had kunnen zijn

Ken je dat, het gevoel dat iets je niet lekker zit, maar ook weer niet zo hevig dat je er meteen iets aan wilt doen? Iets dat in de drukte van alledag weer uit je gedachten verdwijnt: een onverkwikkelijke discussie met je geliefde, voor de zoveelste keer wrijving over wie de kinderen uit de opvang haalt. Ergernis over een vriend of vriendin.
Ken je dat, het gevoel van ‘laat maar’ omdat er alweer zoveel meer is? Soms is dat geen probleem. Het leven gaat door, de ergernis zakt. De relatie blijft, er komen nieuwe vormen van hechting.
Soms is ‘laat maar’ het begin van een grotere verwijdering.
Ken je dat, het gevoel dat je achteraf na een grote verwijdering, ineens ziet: “daar is het begonnen”? Met iets onschuldigs, dat een kleine afstand schiep, die langzaam maar zeker onoverbrugbaar is geworden.

Soms begeleid ik iemand die afscheid neemt van een persoon, maar niet alleen van een persoon. Ook van iets dat er had kunnen zijn. Iets dat er niet van gekomen is, iets dat niet duidelijk is uitgesproken. Iets dat blijft schrijnen als de geliefde persoon er niet meer is. En vaak is het klein begonnen.

Dit is een moeilijke vorm van afscheid. Vooral als er geen herstel meer mogelijk is.
Er is zoveel ongezegd, en dus ongedeeld gebleven. “Ik had dat nog zo graag aan mijn vader willen vragen. Nu zal ik het nooit weten.” hoor ik dan. Of “Waarom durfde ik niet gewoon tegen haar te zeggen dat ik niet wilde scheiden? Ze was er volgens mij helemaal niet zo zeker van.”
Er komt een moment waarop je niet meer kunt denken “laat maar”.
Omdat het dringend is, omdat het niet anders meer kan. Het laatste kans-gevoel.

Mijn vader stierf onverwacht tijdens een schaaktoernooi, aan een hartinfarct. Het afscheid voltrok zich in een vacuüm van schok en ongeloof. Mijn moeder stierf na een ziekbed van elf weken, en van haar kon ik met mijn zussen, broers, schoonzussen en zwagers wel afscheid nemen. Het was een verschil van dag en nacht. Rouwen na een afscheid bij leven was minder zwaar.
Daarna nam ik me voor om het zelf anders te doen. Uit te spreken, duidelijk te zijn. Niet dat het altijd lukt, maar als het wel lukt is het zo waardevol. Zeggen wat je op je hart hebt en wat je nodig hebt is de levensader van elke relatie.
Iets dat er had kunnen zijn, kan er ook nu zijn.

Toegankelijke manieren om te zeggen wat je op je hart hebt en de relatie tegelijkertijd in stand te houden zijn Geweldloze communicatie en Krampvrije communicatie.

Comments are closed.

One Response