Gedicht: soms

Wat is hier mooi aan? De zachte geluiden die erin zitten. Geluiden die ik herken uit mijn eigen rouw. Geluiden die hoop doen opleven en weer wegvloeien.
Ach nee. Dat is voorbij.
Zo klinkt berusting.
En het leven herneemt zijn loop.

SOMS

Soms als ik ’s nachts een aanwaaiend geluid hoor
dat me verschikt, denk ik opeens:
er waren nachten dat ik werkelijk verwachtte
dat je kon komen, dat ik het licht aanliet,
de deur van slot, iets lekkers op de tafel.
Langzaam is dat gesleten. Voetstappen tegen vier
uur ’s morgens deden niet meer hopen,
de deur ging weer op ’t nachtslot en de post,
wat bracht de post. En zo hernam het leven
zijn rechten zonder jou. Het lijkt van geen belang
dit te vertellen: ieder kent het.
Maar soms, ’s nachts, bij een zuidelijk geluid
valt er een gat in de tijd en daar het dan
opeens zou kunnen zijn dat jij verscheen
moet dit moment worden bezworen.

Hans Warren: Tijd. Amsterdam, Bert Bakker, 1986
(pag. 21)

Meer gedichten over dit thema vind je bij Gedichten over sterven, afscheid en verder gaan.

Wil je vrijblijvend kennis maken en horen wat ik voor je kan betekenen als jij afscheid moet nemen van een dierbare? Neem dan contact op via het contactformulier.

Comments are closed.

4 Responses

  1. Wat is ‘goede wijn’, Carola? Die vraag stelde ik me jaren geleden. Totdat iemand zei: “een wijn die jij lekker vindt, dát is goede wijn.”

    Toen was ik voorgoed verlost van het najagen van lijstjes.

    Ik voeg graag een van mijn favoriete gedichten toe, en wat ik hier nu mooi aan vind? Het vertelt het verhaal van mij, mijn moeder, mijn oma en overgrootmoeder.

    ‘Ik had je een kus willen geven.
    En nog een.
    Mijn armen stevig om je heen.
    En ik in jouw armen.

    Altijd als ik rusten wil
    zoek ik je.
    En omdat ik je niet vinden kan
    zoek ik je in alles wat ik doe.

    Ik had je een kus willen geven.
    En nog een.

    Jaren van woorden
    wachten in me.
    Kleine verlangens ook.
    Met je te winkelen, arm in arm.
    En dan samen aan de koffie met gebak.

    Vertel me van je leven mam.
    Door de leegte
    van generaties
    onuitgesproken
    woorden
    heen.

    Vertel me van je leven mam.
    En luister naar het mijne.’

    – 5 okt. 2006
    Odette Meyer

    • Carola Kruijswijk says:

      Een gedicht als een omarming. Dankjewel voor het delen, Carolien!

  2. margo vonk says:

    Wat een gevoel van herkenning. Ieder neemt op zijn eigen manier afscheid en het is fijn als iemand die ‘er verstand van heeft’ daar bij helpt. Het wordt tijd weer eens een bundel van Hans Warren te lezen. Wat een mooi gedicht over liefde en missen.