Gedicht: Soms wijkt een beeld en komt een ander

Wat is hier mooi aan?
De aanvaarding van de gang van het leven. Zo gaat dat met zonen.
Je wilt dat ze leren leven in de traditie die je ze hebt voorgehouden (en misschien is daar alleen de gevel van over). Dus als ze zich dan in de traditie nestelen doen ze het misschien heel anders dan je dacht, anders dan je wilde, maar wel eigen.
Een passend gedicht in de maand van vaderdag.

Soms wijkt een beeld en komt een ander. Vader-
schap vraagt om erkenning, en de zonen
zijn hardleers. Pas laat leren zij wonen
in het ouderlijk huis, en nader

dan het hemd is hen de zelf bevochten
mythe van hun onafhankelijkheid.
Maar gevels zijn geduldig, hebben tijd
genoeg voor alles wat wij nooit vermochten

aan betekenis bijeen te schrapen.
Schrijvend en herschrijvend aan verleden
vinden wij wellicht geen beter heden,

geen uiteindelijke zin voor ’t rapen,
maar misschien verzoent een nieuwer woord
ons met de tijd die schuift – en ons verstoort.

Jos Stroobants
Uit: Voor een dag als deze. Leuven, 2011

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie