Gedicht: Rouwtijd

Een gedicht voor achterblijvers die de pijn van het gemis willen doorleven. Het kan niet anders.

Zij is dood, zij is weg.
Ze wordt verschrikkelijk gemist.
Maar liever de kou van de eenzaamheid dan de doodsgeur die in huis hing.
De achterblijver wil de waarheid onder ogen zien.

Maar dat is niet alles.
Degene die zo vlijmscherp wordt gemist, is model voor de achterblijver. Voor haar leeft ze.

Het huis blijft in stand ‘gelijk altijd’, een kernzin in het werk van Ida Gerhardt. Houd je huis in stand, wat er ook gebeurt, hoe zwaar het leven ook is. Zorg dat degene die je zo mist kan voortleven in het huis, zodat ze hoe dan ook het huis zuiver en schoon kan aantreffen.
Al komt ze niet.
Al komt ze nooit.

Dan is het nog altijd een blijk van zelfrespect. Houd je huis in stand. Houd het goed en zuiver.
Voor de nagedachtenis van iemand die je lief is, voor de bestaansvoorwaarden van je eigen leven.

ROUWTIJD
blow, blow, thou winter wind

Blaas, blaas, oostenwind,
onbarmhartig door ons heen:
beter met de storm alleen
dan dat doodsgeur blijft omwaren
onze huid en onze haren.
Beter koud in merg en been.

Blaas, blaas, oostenwind.
Mocht die vlijmend wij ontberen
ongezien hier wederkeren,
dat zij het huis gezuiverd vindt
– onveranderlijk het hare –
kuis en helder, wit van wind.

Ida G.M. Gerhardt
Uit: Verzamelde Gedichten. Querido, Amsterdam, 1999

Een verslag van een boek over rouw waarin de hoofdpersoon probeert haar overleden man op een zo zuiver mogelijke manier te herdenken, vind je hier.

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Comments are closed.