Gedicht: Over de eerbied II

Wat is hier mooi aan?

De terughoudendheid. Het koesteren van een kwetsbare ervaring. Niet elke geleefde ervaring laat zich vatten in een verhaal. En niet elke ervaring is geschikt om ‘zomaar’ te delen.

In mijn praktijk merk ik ook hoe dicht op de huid de ervaring is met het sterven van een geliefde persoon. Soms komt het er meteen uit, maar soms blijft het bij de naasten. En ik begrijp het. In mijn blog “Een ander mens vertrouwen, durf ik dat bij mijn dood?” beschrijf ik de kwetsbaarheid van dat moment.

In dit gedicht zit ook de eerbied voor het grootse en ontzagwekkende van het sterven. Het is niet alleen te persoonlijk voor verhalen (wat de meeste mensen kunnen vatten), het is ook groot en te groot voor woorden.

Over de eerbied II

Ik heb mijn eigen ouders heen zien gaan,
heb anderen de laatste dienst gedaan.
Maar vraag mij niet hoe het is toegegaan:
sterven is iets waarover men niet spreekt.

Al weet ik dat ik stilaan raak onthecht,
dat zich de schaduw om mijn liefste legt
en ons nog korte tijd is toegezegd:
sterven is iets waarover men niet spreekt.

God, die mij langs ravijnen hebt geleid,
ik draag, nu mij de aardse staat ontglijdt
een eerst vermoeden van uw majesteit.
Sterven is iets waarover men niet spreekt.

Ida Gerhardt
uit: Verzamelde gedichten
Athenaeum, Polak en Van Gennep, Amsterdam, 1985

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie