Gedicht: Misschien moet ik voortaan

Wat is hier mooi aan?
Het zoekende, tastende. De zekerheid dat de verloren geliefde er nog is. Wat anderen ook zeggen over je woorden, wat anderen ook voorschrijven. Dit is een gedicht over missen en proberen verder te leven, de verloren geliefde anders vast te houden.
Leven ‘met-zonder’.

Misschien moet ik voortaan
met lege plekken leren leven.
Of zal ik in de kamers
van mijn ziel
de ramen openhouden.
En het licht steeds aan.
Want ergens in mij
woon je, spreek je,
lach je, zing je, wacht je.
Niets of niemand
die je daar ooit
weg zal kunnen halen.

Kris Gelaude

Uit: Zonder woorden kan je niet
Uitgeverij Averbode, 2016

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie