Gedicht: Laatste wensen

Wat is hier mooi aan? De manier waarop de ‘ik’ omgaat met het vooruitzicht om een vorm van dementie te krijgen. Geen ontsnappen aan, maar ook geen voltooid leven. Eerder een nieuw leven. Je moet beloven dat je /me een leven geeft, zegt hij. Doe alles, lieg mijn leven bij elkaar. En zeg dat je me vergeeft.
Die durft.

Laatste wensen

Vandaag ben ik een bange, grijze puzzel.
Los me op voordat ik oplos in de tijd en bijna
alles kwijt ben, voor ik als een leeggestolen vogel
in mijn grote stoel zit als in vagevuur en almaar
wacht en niet meer weet waarop. Vandaag

staat alles groot en leeg te ruisen en ik zie geen
uitweg. Afspraken bloesemen in agenda’s. Ik begrijp
niet wat ik doen moet als ik morgen ben vergeten over
dag en nacht of hoe ik heet. Je moet beloven dat je
me een leven geeft. Noem me vader, moeder,

zeg mijn naam – elke naam is goed – en neem me
mee de tuin in, beaam alles wat ik zeg, lieg mijn leven
bij elkaar. En als ik huil omdat ik weet dat ik gelogen
ben en zie dat je verandert in een engel met een zwaard:
hou me vast. Noem me lief. Zeg dat je me vergeeft

Ingmar Heytze
Gepubliceerd in het Stadsblad van Utrecht ter gelegenheid van de Wereld Alzheimer Dag 2009

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie