Gedicht: Kinderliedje

Een gedicht over het leven en hoe je langzaam maar zeker leert dwalen.

Kinderliedje

’k Moest dwalen, ’k moest dwalen
langs bergen en langs dalen;
zo zong het in mijn kindertijd,
nòg wordt het hart mij weerloos wijd
bij ’t simpele herhalen,
’k moest dwalen.

Een vragen, een vragen
werd dwingend meegedragen
als ’t zingen door de ronde ging;
een eind’loze verwondering
kwam stilaan in mij dalen,
’k moest dwalen.

Ontwaren, ontwaren
van verten die er waren,
van heuvels waar de voeten gaan,
maar eenzaamheid kwam bonzend slaan
in ’t hart bij het herhalen,
’k moest dwalen.

Na jaren, na jaren
hoe bitter werd te ervaren
levens verlangen, levens pijn
gevangen in dit klein refrein,
geluk nooit te behalen,
’k moest dwalen.

Ida Gerhardt
uit: Verzamelde gedichten
Athenaeum, Polak en Van Gennep, Amsterdam, 1985

Met dank aan Sirius Boessenkool en David Parker voor de foto.

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie