Gedicht: kerstnacht

KERSTNACHT

Kerstnacht, de kentering van ’t jaar –
het huis besluit zijn vreugde-en-leed,
en ’t schuwe denken aan elkaar,
nu elk de ander wakend weet.

Een vragen, zoekend in de nacht
doolt langs de kamers, gaat en keert –
hebben wij niet elkander zacht
en onverbiddelijk geweerd?

De sterren schuiven langs het raam,
buiten slaat traag het late uur;
een zelfde huis houdt ons tezaam.
Hoe kostbaar lijkt, hoe broos van duur

dit ene soms: bijeen te zijn, –
draagt ieder dan van dag tot dag
dit óók – dit heimwee en de pijn
om de gebroken vleugelslag?

in deernis om elkaars gemis,
het hart dat hunkerend verwacht
wat zózeer onbereikbaar is.

Ida Gerhardt

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie