Gedicht: Intensive care

Menno Wigman, dichter die zijn hele leven een bijzondere belangstelling had voor de dood, dichtte in de bundel die zijn laatste zou worden over het bijna-sterven. Wat is hier mooi aan? De echtheid van de ervaring. Niets zalvend afgeleid of toegedekt.
Menno Wigman overleed op 1 februari aan een hartkwaal. Hij werd 51 jaar.
Als eerbetoon voeg ik het gedicht Intensive Care toe aan deze serie.

Intensive care

Twee weken in mijn eigen graf gekeken,
zo diep dat ik het haast begeven had.
Mijn hart was op, mijn borstkas stond op breken,
ik vocht verward, verweesd en afgemat,
een nietig schaakstuk uit de Rubáiyát,

toen worstelde ik me weer naar het leven.
– Een droom binnen een droom, een flits, ik zag
het natte graf dat mijn geboorte was
en zwom naar licht dat kwistig droop van licht.

Twee weken in mijn eigen graf gekeken,
zo diep dat ik het grondwater zag staan –
mijn borstkas blafte, o, ik ging eraan.

Twee weken in mijn eigen graf staan staren.
De dood die, toen ik keek, van water leek.

Uit: Slordig met geluk.
Prometheus, Amsterdam, 2016

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie