Gedicht: Ik breek het brood thans iederen dag alleen

Wat is hier mooi aan?
Ik weet het niet. Het is eigenlijk niet mooi. Het is schrijnend.
Een gedicht over eenzaamheid van de ouderdom. Het moeizame van het alleen-zijn, als geliefden om je heen zijn weggevallen en jij niemand meer hebt om mee te zwijgen.

Ik breek het brood thans iederen dag alleen
Ik slaap alleen, alleen ga ik mijn wegen
Ik praat alleen, die liever had gezwegen
Ik noem uw naam, ik noem uw naam alleen.

Ik bid tot God, maar God laat mij alleen,
Ik ben alleen, ik ben alleen gebleven
Ik eet alleen, aan ’t einde van mijn leven
Ik leef alleen en straks sterf ik alleen.

Naar een motief van Christine de Pisan

J.W.F. Werumeus Buning
Uit: Verboden verzen. Querido Amsterdam, 1947 

Meer gedichten over dit thema vind je bij Gedichten over sterven, afscheid en verder gaan.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Comments are closed.

2 Responses

    • Carola Kruijswijk says:

      Dat klopt, Els, dankjewel voor je reactie. Het is absoluut niet leeftijdgebonden, al is de ‘ik’ in het gedicht oud.