Gedicht: ik ben niet bang

wat is hier mooi aan?
De alledaagsheid.

De dood is hier niet angstaanjagend. Integendeel, de witte dieren die er volgens de Ik bij horen, lopen door het veld en dat zal alles zijn. Een onopvallend, terloops einde.
En een beetje pastoraal.

Ik kan me voorstellen dat het je troost als een dierbare dementie krijgt. Onbereikbaar wordt voor de gebruikelijke taal, de gewone woorden. Of als je zelf een houvast zoekt om dat vreemde, onwerkelijke gevoel dat het denken aan je eigen dood kan oproepen.
In een ravijn van niet-bestaan kijken. Als er witte dieren door het veld gaan lopen ben je gerustgesteld.

Ik
ben niet bang
voor wat er zal gebeuren.

Er zullen
witte dieren
door het veld
gaan lopen
en dat
zal alles zijn.

Jan Arends
Uit: Lunchpauzegedichten, De Bezige Bij, 2014

Dit gedicht kreeg ik van Rob Bruntink. Binnenkort presenteert hij een verzameling gedichten over de dood.

Meer gedichten over dit thema vind je bij Gedichten over sterven, afscheid en verder gaan.

Wil je vrijblijvend kennis maken en horen wat ik voor je kan betekenen als jij afscheid moet nemen van een dierbare? Neem dan contact op via het contactformulier.

Comments are closed.