Gedicht: Het laatste landschap van Wu Tao-tsu

Dit gedicht werd voorgedragen bij een uitvaart die verzorgd werd door een collega. De overledene was zelf schilderes en haar schilderijen waren de entourage van de uitvaart.
Mijn collega vond het gedicht zo mooi dat ze het met me deelde. En ik deel het graag weer met jou, die dit leest.

Het laatste landschap van Wu Tao-tsu

De schilder, op de rand van ’t Niet gekomen,
heeft voor het laatst penseel en inkt genomen

en schilderde, uit water, roet en licht,
de waaier van een eindeloos vergezicht:

twee vogels die de lege ruimte vangen
boven de bergtop waar de wolken hangen.

het oeverriet, gebogen in de wind,
over het water waar de dag begint,

daartussen aan de regen vol gedronken,
het hoogland in zijn spiegelbeeld verzonken, –

en toen, over de wijde voorgrond heen,
liep hij zijn landschap binnen, en verdween.

H.L. Prenen

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier

Geef een reactie