Gedicht: Een gedicht

Wat is hier mooi aan? De doorgaande relatie met een moeder die niet meer is zoals ze was.
Een eenzame astronaut die zweeft in de ruimte en houvast vindt in de rijtjes van de Franse les.
Verleden en heden zijn vermengd met een altijd durend hier en daar.
En het is altijd vandaag.
Vandaag kan de ‘ik’ bij haar zijn, al heeft zij geen toegang tot het kind dat de moeder ooit was. Een gedicht, ja.
Over hoe het is als tijd en ruimte voor de één wel en voor de ander niet langer houvast bieden.

Een gedicht

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.
Altijd vandaag, zeg ik. Ze glimlacht vaag
en zegt: zijn we in Roden of Den Haag?
Wat later: kindje ik word veel te oud.
Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut
zo ver al van de aarde weggedreven,
zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend
zonder bestek en her en der.
Zij zoekt – het is een S.O.S.-
haar herkomst en haar zijn als kind
en niemand niemand, die haar vindt
zoals zij was. Haar Franse les
herhaalt zij van haar 8e jaar:
‘bijou, chou, croup, trou, clou, pou, où,
die eerste juffrouw, weet je wel
die valse ouwe mademoiselle
hoe heet ze nou. Ik ben zo moe.’

Had ik je maar als kind gekend,
die nu mijn kind en moeder bent.

M. Vasalis
Uit: De oude kustlijn
Van Oorschot, Amsterdam, 2002

Over een maand is het moederdag. Kun je dat niet meer vieren? Kom dan je verhaal over je overleden moeder, schoonmoeder of oma delen. Het is troostend om samen stil te staan bij een gemis en met een herinnering verder te gaan. Verhalen over mijn moeder-dag: 12 mei 2018.

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie