Gedicht: een engel

Van dit gedicht wordt op veel websites alleen het eerste deel gebruikt. Dat deel past ook goed bij de plek waar het staat, op websites van hospices bijvoorbeeld. Ik heb dat deel ook gebruikt bij de uitvaart van mijn moeder. De erkenning van de worsteling, en de rust en lichtheid daarna, dat was ook in haar verhaal herkenbaar.

Het tweede deel is zwart en wrang. Wat is hoger dan de liefde? Is het de dood, iets doods? De nasmaak van het achterblijven? Ik begrijp dat veel hospices dat weglaten. Het doet afbreuk aan de serene eerste scène. Maar het hoort wel bij het gedicht. Er is iets zwarts en wrangs bij de achterblijvers. En ze weten niet wat het is. De dood, de cirkel van het leven, de oneindigheid?

Het werd avond.

Het werd avond.
Zijn wij uitgevochten, vroeg een man.
Wij zijn uitgevochten, zei een engel

en hij tilde de man op, hield hem tegen het licht
en zei: je bent doorzichtig, nu.

Laat me maar los, zei de man
en de engel knikte en liet hem los.

De man woei weg

en zij die achterbleven spraken over iets dat zij hoger achtten
dan de liefde, iets zwarts,
ze wisten niet hoe ze het moesten noemen, iets wrangs,

of spraken zij over de dood,
over een varken wroetend onder een dode boom,

of over de zee?

Toon Tellegen
Uit: Kruis en munt, Querido, Amsterdam, 2000

Meer gedichten over dit thema vind je bij Gedichten over sterven, afscheid en verder gaan.

Comments are closed.