Gedicht: Begrafenis van Hans Andreus

Wat is hier mooi aan?
Het contrast tussen licht en zwaar, terloops en nadrukkelijk. En hoe het leven zijn loop herneemt als de levenden met levende stappen over het zwijgen van de doden heenlopen.
Alles helpt mee om de dag zijn gang te laten gaan en de orde der dingen te laten voortbestaan.

Begrafenis van Hans Andreus

Wat gaat dat simpel, in Putten
weggedragen worden uit de tijd,
een uitreis op wiegende schouders
door straten in eigen bezigheid
verloren. En wat zou een dichter
meer kunnen wensen dan dat
rondom zijn beginnende eeuwigheid
de dag zijn gang gaat, mensen
om winst en verlies hun doden vergeten,
zich een al te koele zomer
van het lijf trachten te houden
en met de klok mee hun voeten verzetten?
Hij vervolgt zijn tocht buiten de dampkring.
Deze avond zullen dezelfde sterren
opengaan, dezelfde nachtgeluiden
ontwaken en sterven, dezelfde gedachten
tot dromen verijlen. De doden, niemand
hoort ze meer.
Men loopt met levende stappen
over hun zwijgen heen.

Maurits Mok
uit: Bij brood alleen, 1980

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie