Gedicht: Als ik dood zou gaan

Als ik dood zou gaan zou jij dan heel hard huilen dagenlang roepen dat niets
er meer toe deed zou de kleur van de lucht elke dag hetzelfde zijn zou je
weigeren te doen alleen of met een ander wat je met mij deed eten lachen naar
de eenden kijken nadoen hoe ze liepen en zou je ook niet meer kijken naar het
water niet meer zien dat water steeds heel anders is dan hoe je dacht dat water
was niet meer eraan denken dat water steeds verandert van dichtbij zoals mijn
naam ook steeds veranderde iedere keer als jij hem zei weer anders was en als je

niet verdrietig bent omdat je niets kunt voelen wil je dan wachten wil je dan
weten dat ook al voel je niets dat je wachten zult tot deze dag voorbij is en ook
morgen en als je vandaag aan mijn haren ruikt en zegt dat mijn haren ruiken als
cellosuites van Bach wil je dan de dag daarna daar nog aan denken en de dagen
na de dag daarna bij iemand anders niet hetzelfde doen en ook het nadoen van de
eenden wil je niet meteen doorgaan met leven dat je eerst nog even nee zegt
tegen een eend tegen het water tegen alles wat toevallig zou kunnen gebeuren.

Tjitske Jansen ‘Het moest maar eens gaan sneeuwen’,
Podium, Amsterdam, 2003.

Meer gedichten over sterven, afscheid nemen en verder gaan vind je hier.

Wil je zien wat ik voor je kan doen als jij afscheid van een dierbare moet nemen? Kijk dan hier.

Geef een reactie