Een open plek in het bos

Langzamerhand leer ik de signalen herkennen. Een blik, een schokje als ik vertel wat ik doe: afscheidsrituelen maken met mensen die ongewenst kinderloos zijn en zullen blijven. Die blik, dat schokje verandert iets. Alsof er een ruimte van vertrouwen tussen ons opengaat. Een open plek in het bos, waar het licht is, waar zwaarte verdwijnt, waar even ruimte en overzicht ontstaat.

Niet altijd voel ik het aankomen. Ik vertel gewoon over mijn bedrijf. Maar ik ben gevoeliger geworden, alerter, het kan er zomaar ineens zijn. Een blik die ik leer herkennen, een aarzeling, een ademteug. Klaar voor het verhaal. Want het verhaal kan zo vaak niet verteld worden. Als er dan ruimte voor is, als het komt, is dat een wonder.

En dan luister ik, geraakt door het vertrouwen, geraakt door het verhaal.

Veel van de vrouwen die hun verhaal vertellen, kennen de onbedoeld kwetsende antwoorden, voor-een-ander-denken of inhoudsloze geruststellingen die geen geruststellingen zijn. “Als je er echt in gelooft, komt dat kind heus wel.”  “Het is een kwestie van vertrouwen.” Dooddoeners zijn het. Zij weten dat dat niet zo is. Zij weten hoe dan ook veel meer over onvruchtbaarheid, vruchtbaarheidsbehandelingen en de effecten ervan. Ze zijn zoveel beter op de hoogte dan jij en ik. Ze kennen het ongemak, de pijn en de wanhoop uit ervaring. Waarom zou je dat allemaal uitleggen aan iemand die denkt dat ‘een hond nemen’ of ‘lekker altijd in het voorseizoen op vakantie kunnen’ het krijgen van een kind kan vervangen? Waarom zou je je met de pijn die je al hebt dan blootstellen aan nog meer goedbedoelde (maar daarom niet minder harde) hardheid?

En dus kiezen ze voor stilte. De verhalen blijven binnen. Verscholen in levens waaraan je het niet kunt zien. Succesvolle, zelfverzekerde vrouwen, die eigen bedrijven runnen, leidinggevende posities hebben, de hele wereld over vliegen. Zorgzame vrouwen die het kunnen opbrengen om te zorgen voor de kinderen van een ander. Stuk voor stuk met een verhaal dat schrijnt en schuurt en af en toe schreeuwt om naar buiten te mogen. Er is zo weinig ruimte voor dit verhaal, en zo weinig aandacht-zonder-ongemak, dat ze een antenne hebben ontwikkeld voor de ruimte waar het verhaal er wel uit mag.

Daar begint het. Een verhaal over rituelen voor een kind dat nooit zal komen. Een blik, een inschatting, een ademteug. De ruimte gaat open.

En dan samen in die ruimte stappen – dat is steeds opnieuw een cadeau.

Comments are closed.

2 Responses

    • Carola Kruijswijk says:

      Dank je wel. Jij zag het gebeuren, inderdaad. Dat is toch een cadeautje?