Een naamlicht voor Joukje

Onlangs schreef de moeder van Joukje een bericht op mijn site.
Het was een verhaal over gemis en verlangen.
Ik wilde het graag plaatsen als apart bericht, als eerbetoon aan Joukje.
Haar moeder vond dat goed.

Vandaag had ze voor het eerst naar de kleuterschool gegaan. Of ze net als haar zus met een enorme leergierigheid was gegaan, of net als haar broer, in zichzelf gekeerd maar wel met opgetogenheid kan niemand weten. Ze is er niet meer.
Maar ze had vandaag voor het eerst naar school moeten gaan. Ik had had vanochtend op haar fietsje gezet en ze had samen met haar grote broer en zus mee mogen fietsen naar school. Haar kleine broertje bij mij voorop.
Eenmaal op het schoolplein had ze haar fiets zelf in het rek gezet…en was dan naar binnen gelopen met haar grote broer en zus aan de hand. In de klas had haar naambordje op tafel gestaan. Joukje.
En dat naambordje……Dat mis ik zo. Die erkenning van de buitenwereld. Wij als gezin weten van haar bestaan…maar in de afgelopen vier jaar zijn er in ons leven mensen bijgekomen die niet weten van haar bestaan. Ik ben bang dat er ondertussen meer mensen zijn in onze omgeving die niet van haar weten dan wel. Want….zij heeft geen naambordje op haar tafel, zij maakt geen krijttekeningen op het plein. Zij is er niet.

Ik liep vorige week in het bos waar mensen in de gigantbeuken hun namen hadden gekerfd….haar naam is niet gekerfd. Want zij is er niet.

Maar zij was er wel en liet bij haar vertrek een gat achter. Een groot zwart gat wat zich met een loodzware ketting aan mijn enkel vastgreep. Ik wist niet dat een groot gat zo zwaar kon zijn. Ik sleep haar namelijk overal mee naar toe. De hele dag sleep ik haar mee. Mee met mij. Mee met het gezin. Mee naar Opa en Oma. Mee naar de dierentuin. Want dat gat is voor mij zo aanwezig als mijn andere drie kinderen bij elkaar. Zij is meer dan een kind van ons gezin. Zij is ook het zusje van mijn andere kinderen. Zij is zwaar. Van liefde en gemis.

Mijn kleine Joukje.

Comments are closed.