Döstädning: zegeningen

Het boek ‘Opruimen voor je doodgaat’ van Margareta Magnusson inspireerde me eerst tot een blog, later tot het selecteren van wat ik echt nodig heb en het uitzoeken van dozen met herinneringen die ik op zolder heb staan. In dit blog deel ik de dingen die ik gevonden heb, als het tellen van zegeningen.

Januari 2018
Als ik uit de griep kom heb ik zin om één van de vele dozen van ‘vroeger’ uit te pakken. De eerste doos die ik onder handen neem bevat materiaal uit mijn schooltijd. Rapporten, brieven en werkstukken, kaarten van familieleden en plakboeken van vakanties. Brieven van mijn oma. Mijn poeziealbum. Een envelop valt uit een dubbele kaft van een ouderwets plakboek: daarin foto’s van mijn eindexamen en een blad met gedichtjes van mijn leraar Latijn.
Mijn leraar Latijn droeg een baard. Op een dag kwam hij gladgeschoren op school. Ik vond het geen gezicht en schreef vanaf dat moment onder mijn proefwerken: ceterum censeo barbam tuam recrescendam esse (overigens, ik vind dat uw baard weer moet aangroeien). De baard kwam terug (niet noodzakelijkerwijs door mijn vrijpostig geschrijf). En bij de uitreiking van onze diploma’s droeg hij voor elke leerling een gedichtje voor. Nog nooit had iemand op mijn achternaam een rijmwoord gevonden.

April 2018
In de winter deden we onze televisie de deur uit. We zetten op de plek van de televisie een stoel die altijd voor het raam had gestaan. En daardoor kreeg ik zicht op de boom aan de overkant van de straat. Elke dag opnieuw groet ik de boom, en zie ik hoe hij langzaam maar zeker van sfeer verandert. Als je er aandachtig op let, heb je geen televisie nodig! Ik zag hem van februari tot april veranderen van een witbesneeuwde boom in een levend wezen, overdekt met lichtgroen waas. En nu komt er, heel langzaam, en eigenlijk ook ongelooflijk snel, witte bloesem bij.

Opruimen is ruimte maken voor iets dat er al die tijd al was.

Geef een reactie