De wereld heeft jou nodig

Soms zou ik je na willen roepen, bezoeker van mijn site met je indringende vraag.

Zoals:
dood van een kind wat schrijf je op een kaartje?
Of:
hoe omgaan met iemand die net kind heeft verloren;
kerstkaart ouders verongelukt kind;
tekst kaart voor vrienden die ooit een zoon verloren hebben en is nu zijn geboorte dag;
kindje verloren na 24 weken kaart sturen;
herdenken van een overledene;
wat zeg je tegen een vriendin die haar baby is verloren

Ik zou achter je aan willen lopen om je te vragen wat je beweegt om met deze vraag te zoeken. Maar ook om te zeggen hoe het me raakt dat je met deze woorden op zoek bent. De wereld heeft mensen nodig zoals jij, die moeite doet om licht te brengen in een leven dat alleen uit kale takken bestaat.

Dit is voor jou, als je net als zoveel mensen niet weet hoe je moet omgaan met het verdriet van een ander. Als je zoekt naar woorden en voelt hoe woorden kunnen helen maar ook kwetsen. Als je voorzichtig wilt zijn en niet wilt kwetsen, ook niet onbedoeld.

Dit is voor jou, omdat je toch op zoek gaat naar het goede om te doen. Omdat je beseft dat iets zeggen of schrijven mooi en schrijnend tegelijk kan zijn.

Dit is voor jou, als je hebt besloten om een kaartje te schrijven, maar ook langs te gaan in dat huis waar het leven nooit meer wordt zoals het was.

Dit is voor jou, omdat je iets durft dat veel mensen niet durven. Omdat je niet kiest voor ‘een straatje om’ of de andere kant opkijken. Omdat het aankijken van een gezicht met verdriet zo onverdraaglijk confronterend kan zijn. Omdat je kiest voor navigeren tussen zoveel gevoelige plekken.

Ik ken je niet, jij kent mij niet. Ik zie alleen dat onze verhalen elkaar even geraakt hebben. Jij als zoeker, ik als medezoeker en vertolker van de gevoelens van mensen die een wending moeten maken in hun leven waarvan ze nog lang niet weten of ze er ooit helemaal klaar mee zijn.
Ik hoop dat je hebt gevonden wat je zocht.
En als je dit leest, en mij achter je aan ziet hollen, draai je even om?
Heb je gevonden wat je zocht? Ik zou dat graag van je horen.

Comments are closed.

5 Responses

  1. Els Brouwer says:

    mijn website is nog under construction….
    Beste Carola,
    Je raakt me met je weloverwogen teksten, en ja ik ga naar dat huis waar mensen wonen voor wie het leven nooit meer wordt zoals het was. Omdat ik kan en wil en nog belangrijker omdat men er blijkbaar wat aan heeft, erop kan gedijen. Die balans, dat kwetsbare of helpende in tekst of tegelijkertijd omdat het confronterend is én helpt.
    Ik ben nog wat onbeholpen op social media…

    Hartelijke groet,
    Els.

    • Carola Kruijswijk says:

      Dag Els,
      Dankjewel voor je reactie. Wat fijn om je hier te ontmoeten, als iemand die in dat overhoop gehaalde huis komt. Ik ben benieuwd naar je website, stuur je een link als je helemaal zo ver bent om bezoekers te ontvangen? Dan kom ik graag kijken.
      hartelijke groet,
      Carola

  2. Pingback: Praten met ouders van een overleden kind | Leefgetijden ritueelbegeleiding

  3. Anna Veenstra says:

    Lieve Carola. En we doen het misschien wel in de eerste plaats voor ons zelf. Een kaartje, een bezoekje, een bloemetje.
    Natuurlijk gaan we ook voor de ander, de moeder die haar kind heeft verloren, de man wiens vrouw binnen drie maanden is overleden.
    En het antwoord wat te doen, vind ik in de herinnering.
    Samen herinneringen ophalen, samen huilen, lachen, knuffelen, huilen.
    In de ogen van de ander kijken, de handen van de ander vasthouden, tranen drogen.

    • Carola Kruijswijk says:

      Lieve Anna,
      Inderdaad, het is een soort delen. Je houdt er zelf ook een goede herinnering aan over. Daarom heeft de wereld zulke mensen nodig. Ze vermenigvuldigen de warmte in de wereld.