De spijt vóór zijn

Bucketlists

Tijdens een cursus deed ik mee aan een denkoefening in drie fasen.
In fase 1 moesten we ons voorstellen dat we het bericht kregen: Je gaat over tien jaar dood. Het zal een pijnloze, ontspannen dood zijn. Je hebt dus tien jaar de tijd om je leven vorm te geven. Wat doe je?”
De reizen, carrièreswitches en parachutesprongen waren niet van de lucht. De deelnemers bleken er uitpuilende bucketlists op na te houden. Allemaal droomwensen die ineens urgentie kregen.
In fase 2 moesten we ons voorstellen dat onze dood nog een week van ons verwijderd was. En weer moesten we vaststellen wat we zouden doen. Daar werd het al dringender.
Tot slot, in fase 3, hadden we nog 24 uur de tijd. En daar gebeurde wat je al kon zien aankomen: in de laatste 24 uur wilde vrijwel iedereen hetzelfde. Met geliefden samen zijn, de laatste belangrijke dingen zeggen, dierbare bezittingen overdragen, in de natuur zijn. En rustig de laatste adem uitblazen. Geen parachutesprongen meer, geen wilde autoritten of onderdompeling in weelde. Of misschien juist wel, de onderdompeling in de grootste weelde die we hebben. Geliefden.

Spijt op je sterfbed

Ik moest daaraan terugdenken toen ik het onderzoek van Bronnie Ware las. Bronnie, verpleegster in de palliatieve zorg, vroeg jarenlang aan de patiënten die ze verzorgde waarvan zij spijt hadden aan het einde hun leven.

De vijf belangrijkste onderwerpen van spijt (regrets) zette ze op een rij. Vijf eenzame, treurige had-ik-maars:

Had ik maar de moed gehad om trouw te zijn aan mijzelf, in plaats van zo te leven als anderen van mij verwachtten.
Had ik maar niet zo hard gewerkt.
Had ik maar de moed gehad om mijn gevoelens te uiten.
Had ik maar contact gehouden met mijn vrienden.
Had ik mezelf maar gegund om gelukkiger te zijn.

Maar dan is het te laat. Hadden zij maar die cursus gekregen als een kans om het anders te doen.
Dan waren ze niet zo eenzaam en ongelukkig op hun sterfbed.
Het goede nieuws is: De vijf had-ik-maars zijn geen doem. Bronnie Ware deelde ze om je ervan bewust te maken. Je hoeft niet zo te sterven.


Een goed leven

Ik kreeg een gedachtenexperiment cadeau. En sindsdien is de gedachte aan mijn laatste 24 uur een leidraad in mijn leven. Die leidraad weerhoudt me ervan om problemen van nu achteloos voorbij te leven.
Wil ik geen spijt hebben van een verwaterde vriendschap? Dan moet ik nu bellen.
Wil ik geen spijt hebben van het binnenhouden van mijn gevoelens? Dan moet ik ze nu uiten.
En andersom: wil ik me verheugen in de liefde van de belangrijkste mensen om me heen? Dan doe ik dat nu.
Wil ik iets blijvends nalaten aan de wereld? Idem.

Jij kunt dat ook doen

Jij kunt dit gedachtenexperiment ook doen.
Kijk eens wat er bij jou overblijft als je je de laatste 24 uur van je leven voorstelt. En wat je belangrijk vindt op 10 jaar afstand van je dood, op een week, en op het laatste moment voor je je laatste adem uitblaast.
Investeren in je sterfbed is investeren in je leven.

Een voorbeeld van iemand die dat op een schitterende manier deed, vind je hier.

Comments are closed.

One Response

  1. Annemieke says:

    Hallo Carola,

    Mooi dit! Ook bijzonder, sinds ik de laatste Klankschaal, het tijdschrift van Leven in Aandacht, heb gelezen ben ik ook met dit thema bezig. Het onderwerp is ouder worden, hoe doen we dat, zijn we voorbereid, hebben we voldoende geleefd?

    Ik wens je mooie inzichten, warme groet,
    Annemieke