De metamorfose van een bankje

Er is een foto van: een bankje zoals er zoveel zijn.
Denk je.
Maar van dit bankje is er maar één. Dit is een bankje met een verhaal. Het is neergezet op de plek waar een meisje van zes is verongelukt. Patricia heet ze.

Het bankje is een pelgrimsplaats geworden voor haar ouders, familieleden, vrienden. De plek waar ze jaarlijks terugkeren om Patricia te herdenken. Dan ligt het bankje vol rose bloemen, Patricia’s lievelingskleur.

De moeder van Patricia plaatste een foto op Facebook. Dat doet ze wel vaker; foto’s van het bankje nemen de plaats in van foto’s van haar dochter. Schoolfoto’s, diplomazwemmen, sportwedstrijden, die kan ze niet meer op de foto zetten. Het bankje wel.

Sinds vorig jaar heeft het bankje er een bestemming bij. Het is van pelgrimsplaats een doorgeefplaats geworden. Een plek waar vriendelijkheid wordt doorgegeven.
Dit kon je erover lezen op Facebook:

“Mijn doorgeeflichtjes staan op ♥Patricia haar bankje, de plek waar zij haar ongeluk heeft gehad, in Ommen, tegenover BravoVouwwagens. Dus Ommenaren, als jullie ingepakte waxinelichthouders zien staan op haar bankje, neem het gerust mee, daar staan ze voor …”

Bij haar overlijden begon een zoektocht naar betekenis, naar invulling van een leven zonder dochter. Leven rond een lege plek. En nu is er een bankje: een pleisterplaats.

Een monument voor een kind dat had moeten lachen, spelen en binnenrennen voor een pleister en een kus op de zere knie, is uitgegroeid tot een pleisterplaats waar iedereen die het nodig heeft een kus op het zere hart kan krijgen.

Comments are closed.