Alles wat je aandacht geeft groeit

Een tijdje geleden werd ik gebeld door Annabelle. Ze wilde een ritueel maken voor haar overleden moeder. Haar stem klonk mat, ik hoorde een diep moeras van verdriet onder haar verhaal.
Toen ik bij haar kwam vertelde ze dat ze al langer dan een jaar in therapie was om het overlijden van haar moeder te verwerken. De therapie bracht haar niet verder. Ze werd er alleen maar verdrietiger van, ze kon niet meer naar haar werk, ze kon haar leven niet meer leiden.

Na het gesprek waarin we keken wat ze zou kunnen doen om haar moeder letterlijk een rituele plek in haar huis te geven, zei ze: “Het is zo gek, ik heb er gewoon zin in om te beginnen!”
Dat zette me aan het denken.

Alles wat je aandacht geeft, groeit. Aandacht voor het gemis kan te veel zijn, zei Annabelle. Steeds maar weer naar die verlieservaring, steeds maar analyseren wat er in het gezin allemaal gebeurd was sinds de dood van haar moeder. Het had haar uitgeput. De focus op het verlies en het probleem was te groot, ze wèrd bijna het verlies.

Een paar vragen over de plaats die haar moeder in haar leven innam, gaven haar energie om de herinneringen op te halen, te ordenen, en een letterlijke plek te geven, brachten haar energie terug. De verhalen gingen stromen. De voorwerpen kregen een betekenis. Ze hoorden bij elkaar, of ze konden in verschillende groeperingen een plaats krijgen.

Annabelle kocht een letterbak met grote vakken, die ze ophing op een plek waar ze vaak kwam. Ze zocht een indeling en een vormgeving voor alle grote en kleine voorwerpen die haar moeder terugbrachten in haar leven. Op de sterfdag van haar moeder richtte ze voor het eerst die letterbak in.

Ze nam zich voor om de voorwerpen elk jaar een nieuwe plek te geven, volgens een indeling die op dat moment van belang was in haar ervaring.
Sindsdien heeft haar moeder een symbolische plek in haar leven.

Comments are closed.