Adoptieverhaal in een kast

”Het lijkt me vreselijk als je je kind ervan moet overtuigen dat je van hem houdt. Dat je ervoor moet knokken om het dat gevoel te geven. Dat is verschrikkelijk! En je weet dat het de consequenties zijn van adopteren, dat je kind die gevoelens kan hebben, die twijfel of die liefde echt is en onvoorwaardelijk.”

Geadopteerd zijn. Je leven ergens beginnen waar je niet blijft, tussen mensen die je niet zullen verzorgen. En naar een onbekende plek gaan, naar mensen die je heel graag willen, al weet je niet waarom. En waarom kun je niet blijven? Ben je niet goed genoeg, niet lief genoeg? Nooit zeker weten of je mag blijven omwille van jezelf.

Melanie Luchtenveld is geadopteerd. En ze draagt het gevoel van voorwaardelijke liefde haar hele leven bij zich. In de kleinste details: ruim je kamer op… anders stuur ik je terug. Terwijl ze ook ziet dat haar moeder haar onvoorwaardelijk steunt en onvoorwaardelijk van haar houdt. Maar het laatste stukje van de overgave aan dat vertrouwen moet Melanie zelf doen. Dat kan niemand voor haar doen.

Tot hiertoe zou het verhaal niet afwijken van het verhaal van lotgenoten. Het boek De adoptiemonologen, met de verhalen van dertig geadopteerde Nederlanders, ademt die voorwaardelijkheid.  Maar Melanie heeft haar adoptieverhaal vormgegeven in een ritueel meubelstuk: het adoptiekabinet.

Als ik het bij haar kom bekijken staat het al klaar. Melanie buigt zich eroverheen en laat me zien hoe het werkt: een kast met vele deurtjes en vakjes. In de direct toegankelijke deurtjes en laadjes vind je de voorwerpen die meteen zichtbaar mogen zijn. Maar achter elk deurtje en klepje kan weer een diepere laag schuilgaan. Met voorwerpen die gevoeliger liggen, die hun verhaal niet meteen prijsgeven.

Melanie laat de foto zien van haar Colombiaanse moeder, een A4-map met haar adoptiepapieren en een schellekoord dat de buurvrouw heeft gemaakt, met symbolen van haar afkomst uit Colombia en haar toekomst in Nederland. Verschillende namen. Twee startplaatsen in de wereld. Het babypakje dat ze aanhad onderweg naar Nederland. Haar paspoort. Elk laadje, elk klepje vertelt een stuk van het verhaal.


Melanie heeft het goed getroffen. Er was ruimte voor haar twee verhalen, ruimte voor haar en haar twijfels. Misschien heeft dat er wel voor gezorgd dat ze op dit idee gekomen is: een meubel ontwerpen dat het verhaal van een leven kan vertellen.

Ik ben er stil van. Een kast van een ritueel.
Het zou zo mooi zijn als meer kinderen zo’n kast kregen. Om hun verhaal te kunnen vertellen met deurtjes open en deurtjes dicht, precies zo open en precies zo kwetsbaar als zij willen.

www.atelierluchtenveld.nl
presentatie van het adoptiekabinet bij het SIG (stichting interlandelijk geadopteerden)
Het citaat van Melanie is afkomstig uit: Marina van Dongen: De adoptiemonologen.
Uitgeverij Scriptum, 2013 ISBN 9789055947768

Comments are closed.

2 Responses

  1. Ik ben stil van je verhaal. Ook het boek ‘Adoptiemonologen’ staat op mijn verlanglijst om te lezen. Wat een tastbaar gegeven, het adoptiekabinet. Je hebt het mooi beschreven. Ik denk aan de verlieskast, een beeld wat ik vaak gebruik in rouwbegeleiding. De deuren en laadjes hoeven niet altijd open, je kunt ze zelf open maar ook dicht doen. Of op een kier zetten.