A penny for (y)our thoughts

Mijn dochter gaat in Oxford wonen. Ze gaat daar neurowetenschappelijk onderzoek doen dat ik nauwelijks kan bevatten. De wereld ligt voor haar open. Oxford is een kleine stap, een eerste stap, die open wereld in.
Voor de dag dat ze haar meubels en boeken komt opslaan op onze zolder maak ik een afscheidsritueel. Dat moet klein zijn, overzienbaar, want het is een drukke dag. En het symbool moet gemakkelijk mee te nemen zijn. Ze zal niet groot gaan wonen, daar in Oxford.

Ik denk aan de tessera hospitalis, een kleitabletje dat in de Oudheid gebruikt werd om vriendschappen te bevestigen. Twee vrienden schreven hun namen elk op de helft van zo’n tabletje, braken het doormidden, hielden ieder de helft en gingen huns weegs. Ze zouden elkaar altijd herkennen aan hun halve tessera; maar ook zonen konden ze meenemen om bij hun vaders vriend onderdak te vragen.
Ik kies een steen die ik gevonden heb op een strandwandeling met mijn dochter.

Op de steen een symbool. Een penny, verwant aan het Oud-Engelse pawn, onderpand. Een onderpand van onze gedachten voor elkaar gaat mee. En bij ons blijft een andere penny, op de andere helft van de steen. Met de penny maak ik postpapier voor ons, afgeleid van de oude PennyPost. Zo houden we onze relatie in stand over zee.

Steen-met-pennies leggen we op een kaart van Europa. Eerst aaneengesloten, als de startpositie. De lijm heeft kleurverschil gemaakt op één van beide helften. De breuklijn is duidelijk zichtbaar. En dat is goed: we nemen afscheid vandaag. Afscheid van een fase die voor altijd voorbij is.
We schuiven de stenen uit elkaar.

Op wereldschaal is het niet zo ver, Den Haag – Oxford. Zelfs op de kaart van Europa is het maar een kleine afstand. Het is een eerste, kleine stap in een open wereld.
Dan stoppen we de pennies in een zacht zakje. Zo zijn ze veilig onderweg: ze kunnen geen schade oplopen en geen schade veroorzaken.
We openen onze handen met de pennies in het zakje.
Dan gaat ze op weg, mijn dochter. Met steen en penny.

De wereld ligt open.

Comments are closed.

3 Responses

  1. reinhilde weytjens says:

    dank je om dit ritueel te delen, Carola.
    bij het lezen komen bij mij volgende woorden op: klein-teder-duidelijk-kern-diep-zichtbaar-onzichtbaar-verbonden-relatie-gevoel-stap-overbruggen…

    x

  2. Pingback: Adventkalender | Leefgetijden ritueelbegeleiding

  3. Barbara says:

    Lieve Carola, nog vier dagen, en dan komt je dochter weer thuis om samen Kerst te vieren. En van je blog over de Adventkalender die aftelt naar dat moment, lees ik nu over dit prachtige afscheidsritueel.

    Wat een rijkdom om jou te kennen!

    Heb een mooie kerst met elkaar!