Vijf leerlingen over de lessen levensbeschouwing op het Ignatiusgymnasium

Van 2012 tot 2017 gaf ik levensbeschouwing op het Ignatiusgymnasium. Met de leerlingen onderzocht ik wat een veilige basis is, hoe je het best kunt testen of je tolerant bent, hoe je verschillende opvattingen met elkaar vergelijkt om te kijken wat de jouwe zijn, wat een ‘sense of belonging’ is en waarom dat zo belangrijk is.

Vijf leerlingen, die van klas 2 tot en met klas 5 mee gingen op ontdekkingstocht schrijven over hun ervaringen. In klas 4 onderzochten ze hun eigen thema’s. In klas 5 schreven ze een levensbeschouwelijke autobiografie. Daarna heb ik ze gevraagd om voor toekomstige leerlingen hun ervaringen op te schrijven.

Pjotr

Mevrouw Kruijswijk is een docent die haarfijn in de gaten heeft hoe een klas in elkaar zit. Ze let op de sociale verhoudingen in de groep, maar kijkt ook op individueel niveau en weet van elke leerling hoe die leerling het beste uit zichzelf kan halen. Ze benadert leerlingen positief en laat merken dat ze vertrouwen heeft.

Als je als leerling even niet verder komt met een opdracht, heeft mevrouw Kruijswijk dat direct in de gaten en stelt je dan de juiste vragen, waardoor je weer verder kunt. Dat doet ze op een uitdagende wijze. Ze heeft mij persoonlijk op deze manieren goed geholpen waardoor ik het vak Godsdienst en Levensbeschouwing met een mooi cijfer heb afgerond.

De lessen zelf vond ik interessant en mevrouw Kruijswijk weet de orde te houden. Ze straalt rust uit, wat zorgt voor een goede sfeer. Ik heb veel respect voor haar.

Fleur


Bij mevrouw Kruijswijk heb ik  het idee als individu behandeld te worden, zonder dat ik me beoordeeld voelde. Dit maakte haar lessen een erg aangename plek om te komen. Ik durfde alles te vragen. Ze is goed op de hoogte van wat haar leerlingen bezig houdt en heeft mij en klasgenoten dikwijls voorzien van interessante artikels betreffende onze individuele levensbeschouwelijke interesses, iets dat ik bij andere leraren niet heb meegemaakt. 

Ik voelde me uitgedaagd omdat ze me meer vrijheid aan de invulling van opdrachten gaf dan ik tot dan toe gewend was, zowel in vorm als inhoud. Ik vond het heerlijk dat ik creativiteit, kennis van andere vakken, en hersenspinsels kon en mocht combineren in verschillende vormen. Ik heb het idee dat ik me erg open heb opgesteld in de levensbeschouwelijke verslagen. Dit was in het begin wennen, maar werd beloond met uitgebreide en zeer ondersteunende feedback. 

De oprechte interesse die mevrouw Kruijswijk toont in jongeren hun leven, gedachten en ontwikkeling maakt dat ik denk dat ze ook andere jongvolwassenen erg goed kan begeleiden. Ik heb haar altijd ervaren als een uiterst geduldig, ruimdenkend en vriendelijk persoon. 

Ik herinner mij dat ze de klas vertelde over hoe vaak ze ziet dat mensen pas zichzelf leren kennen wanneer ze een dierbare verliezen, en dat ze ons dat lastige proces graag wil besparen door ons nu al de kans te geven onszelf beter te leren kennen. Ik vond dit een prachtige motivatie en heb dit in gedachten gehouden bij het maken van opdrachten voor levensbeschouwing. Tot nu toe geloof ik dat het gelukt is, en ik weet zeker dat iedereen met begeleiding van mevrouw Kruijswijk hetzelfde kan bereiken!

Gini

Mevrouw Kruijswijk wist dat ik hou van koken. Zo kwamen wij (of stiekem eerder zij) op het idee de laatste en grootste vrije opdracht te vertalen in een kookboek. Recepten voor het overleven en voor het goede leven. En nu moet ik eerlijk zeggen: koken én levensbeschouwing in 1! Veel beter kon het voor mij niet worden. De laatste opdracht was voor mij dan ook één van de meest interessante en leuke opdrachten tot nu toe. Eén van die opdrachten die je achter je oor laat krabben en doet nadenken. Zo een opdracht die je echt iets meegeeft voor later in het leven. 

Ik wil mevrouw Kruijswijk mijn complimenten hiervoor geven. Zij heeft er mede voor gezorgd dat ik bij de laatste opdracht heel erg bij mijn eigen interesses bleef. Als een leraar op één of andere manier een leerling bij de interesses beet kan pakken en kan meesleuren in de leerstof, dan is het een goeie.

Wat ik nooit zal vergeten was het gevoel dat een docent zich vanuit haar vak echt open opstelde met een luisterend oor naar de leerlingen. Wat wij als leerlingen al wisten op betreffend gebied, hoe wij dingen ervaarden en als conclusie dat iedereen dealde met dezelfde (schoolse) problemen. En dan vanuit bepaalde gedachtestromingen van filosofen beredeneren hoe je met die (school)problemen kon omgaan.

Matthijs

Het origineelste wat mevrouw Kruijswijk heeft gedaan tijdens de les is de knuffeldolfijn Willy meebrengen. Het was eens een keer heel onrustig in de klas en we hadden een discussie met de hele klas geloof ik. Doordat de klas onrustig was, praatte iedereen door elkaar heen en als iedereen door elkaar heen praat, lukt een klassikale discussie niet echt. Toen haalde zij Willy uit haar tas. Alleen degene die Willy had mocht praten. Het was vrij raar, maar het werkte. De klas werd stil.

In de derde klas heeft mevrouw Kruijswijk de klas waar ik in zat ons eigen kamp laten organiseren. De werkweek die door school georganiseerd zou worden, was wegbezuinigd. Zij was toen onze mentor en zorgde ervoor dat het mocht van school en dat de taken goed verdeeld waren. De rest hebben wij zelf georganiseerd. Zij vertrouwde erin dat wij het konden. Dit is wel echt een blijk van vertrouwen.

Tijdens de lessen levensbeschouwing zelf had ik over het algemeen wel het gevoel dat zij vertrouwde in mijn kunnen, maar ik kan precies zeggen waardoor dat komt. Een deel zou kunnen komen doordat zij mij en de klas zo steunde in ons plan om toch op kamp te gaan. Ik denk ook dat een deel komt doordat mevrouw Kruijswijk nooit boos wordt of zich anders negatief uitlaat. Ze probeert iets eerder positief op te lossen zoals zij de onrustige situatie met Willy oploste.

Yoshua

In de lessen bij mevrouw Kruijswijk merk ik zelf altijd dat ik eerst op mijn gemak word gesteld. Ze luistert goed naar wat er gezegd wordt en ze weet zich ontzettend goed in te leven in een ander, wat zorgt voor een aangename sfeer waarin alles normaal besproken kan worden.

Ik vond het vooral erg leuk als we als klas in een kring gingen zitten en het onderwerp van de les aan de hand van allerlei zaken bespraken zonder er een oordeel over te vellen. Doordat ik in die lessen vrij kon praten en denken (over mijzelf), ging de zelfreflectie bij mij veel beter. In die zin keek ik daarom ook erg uit naar de levensbeschouwingslessen.

De balans tussen het helpen en het zelf na denken vind ik bij haar heel goed. Als een vraag waarmee je zit moeilijk is, dan zal ze je graag helpen, en tegelijkertijd laat ze ook de ruimte om zelf alle invulling te geven. Door de lessen van afgelopen jaar ben ik meer gaan nadenken over waarom ik iets doe en het heeft er uiteindelijk ook toe geleid dat ik meer vrede met mezelf en daarmee ook met anderen heb. Ik heb vooral beter geleerd mijzelf en anderen te begrijpen en dat zorgt uiteindelijk voor veel meer rust en acceptatie bij mijzelf.

Geef een reactie