A penny for (y)our thoughts

Mijn dochter gaat in Oxford wonen. Ze gaat daar neurowetenschappelijk onderzoek doen dat ik nauwelijks kan bevatten. De wereld ligt voor haar open. Oxford is een kleine stap, een eerste stap, die open wereld in.

Voor de dag dat ze haar meubels en boeken komt opslaan op onze zolder maak ik een afscheidsritueel. Dat moet klein zijn, overzienbaar, want het is een drukke dag. En het symbool moet gemakkelijk mee te nemen zijn.

Ik kies een steen die ik gevonden heb op een strandwandeling met mijn dochter.

Op de steen een symbool. Een penny, verwant aan het Oud-Engelse pawn, onderpand. Een onderpand van onze gedachten voor elkaar gaat mee. En bij ons blijft een andere penny, op de andere helft van de steen.

Steen-met-pennies leggen we op een kaart van Europa. Eerst aaneengesloten, als de startpositie. De lijm heeft kleurverschil gemaakt op één van beide helften. De breuklijn is duidelijk zichtbaar. We schuiven ze uit elkaar. Op wereldschaal is het niet zo ver, Den Haag – Oxford. Zelfs op de kaart van Europa is het maar een kleine afstand.

Dan stoppen we de pennies in een zacht zakje. Zo zijn ze veilig onderweg: ze kunnen geen schade oplopen en geen schade veroorzaken.

We openen onze handen met de pennies in het zakje.

Dan gaat ze op weg, mijn dochter. Met steen en penny.

De wereld ligt open.

Geef een reactie